صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۶۶۷

زاهد از خشکی سبکروحانه بیرون آمدی صورت دیوار اگر از خانه بیرون آمدی خواجه هم می‌آمد از اندیشه دنیا برون جغد اگر از گوشه ویرانه بیرون آمدی برگرفتی آب اگر از اشک تلخ من سحاب آه جای خوشه از هر دانه بیرون آمدی خون عرق کرد از شفق خورشید تابان ز انفعال تا صبوحی کرده از میخانه بیرون آمدی دست کوتاهم به زلف سرکش او می‌رسید از کف من مو اگر چون شانه بیرون آمدی گر به می‌لبهای جان بخش تو کردی التفات باده گلرنگ از پیمانه بیرون آمدی شاهد دامان پاک من همین معنی بس است کز لباس شرم بی‌باکانه بیرون آمدی شاخ گل دست زلیخا شد به دامنگیریت تا ز طرف گلستان مستانه بیرون آمدی عشق آتشدست اصلاح تو نتوانست کرد بعد عمری خام از آتشخانه بیرون آمدی از ضعیفان گر نبودی لاف قدرت ناپسند از نیستان نعره شیرانه بیرون آمدی آسیا گر پیکرت را توتیا سازد رواست از چه از مغز زمین‌ای دانه بیرون آمدی؟ چون سمندر در طلب بودی اگر کامل عیار آتش از بال و پر پروانه بیرون آمدی نیست صائب چاردیوار بدن جای حضور خوب کردی زود ازین غمخانه بیرون آمدی