صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۶۷۰

پیش اغیار از بهار تازه رو گلشن‌تری از دل خود در شکست کار من آهن‌تری با رقیبان می‌دهی از کف عنان اختیار با اسیران از دو چشم شوخ خود توسن‌تری خار شرم آلود ما را دست دامنگیر نیست ورنه صد پیراهن از گلزار، تر دامن‌تری چون نشد آغوش موری از تو هرگز کامیاب زین چه حاصل کز گل بی‌خار خوش خرمن‌تری؟ تا به هشیاری چه باشد نور رخسارت، که تو در سیه مستی ز شمع آسمان روشن‌تری داری از شرم گنه سر در گریبان چون قدح ورنه از مینای می‌بسیار خوش گردن‌تری بر چراغ ما که می‌میرد برای سوختن هر قدر خشکی فزون از حد بری روغن‌تری خار عریانی چو باید دامن از دنیا فشاند چون به زر دستت رسد از غنچه پردامن‌تری از بهار و باغ این بستانسراای عندلیب گر بسازی با دل صدپاره خوش گلشن‌تری خانه دل تیره از چشم پریشان سیر توست گر ببندی روزن این خانه را روشن‌تری این جواب آن غزل صائب که گوید مولوی در دو چشم من نشین‌ای آن که از من من‌تری