صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۶۷۸

یاد دارد تخت شاهان قلزم خضرا بسی سرنگون گردیده زین کشتی درین دریا بسی خاک‌ها در کاسه سرکرده چون موج سراب رهروان تشنه لب را جلوه دنیا بسی ترک دنیا پیش دنیادوستان باشد عظیم ورنه در قاف قناعت هست ازین عنقا بسی نه همین قارون فرو رفته است در خاک سیاه خویش را گم کرده‌اند از جستن دنیا بسی خاکساری چون سرافرازی نمی‌دارد زوال کوهها را پشت سر دیده است این صحرا بسی شیشه پر زهر گردون چیست در دیر مغان هر تنک ظرفی تهی کرده است ازین مینا بسی آسمان سنگدل از گریه ما فارغ است یاد دارد پل ازین سیلاب بی‌پروا بسی از هزاران کس که می‌بینی یکی صاحبدل است آهوی مشکین ندارد دامن صحرا بسی دست بردار از خم آن زلف چون چوگان که کرد سروران را گوی میدان صائب این سودا بسی