صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۶۸۲

شوق اگر شهپر شود پروا نمی‌دارد کسی همچو موج اندیشه از دریا نمی‌دارد کسی مریم خاموش عیسی را به گفتار آورد با لب گویا دل گویا نمی‌دارد کسی ما و صحرای جنون، کز خاک اگر جای گیاه سرزند تیغ زبان پروا نمی‌دارد کسی نیست ممکن چون صدف گنجینه گوهر شود تا نظر بر عالم بالا نمی‌دارد کسی مستی دیوانگان از خود بود چون چشم یار چشم بر کیفیت صهبا نمی‌دارد کسی لطف حق ما را زدنیای دنی دارد دریغ ورنه دنیا را دریغ از ما نمی‌دارد کسی جز خط تسلیم کآنجا سیر گردد منتهی ساحل دیگر درین دریا نمی‌دارد کسی تن به پیچ و تاب ده صائب که چون موج سراب اختیار خود درین صحرا نمی‌دارد کسی