صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۶۸۹

سنگ را در جذبه از دست فلاخن می‌کشی جامه خاکستری از دوش گلخن می‌کشی در نظرها اعتبارت نیست چون موی زیاد تا چو خار از هر سر دیوار گردن می‌کشی (نغمه افسوس از مرغ چمن خواهی شنید رخت اگر با این گرانجانی به گلشن می‌کشی) (شعله شوخی، نداری در دل مجمر قرار گاه بر بام و گهی خود را به روزن می‌کشی) (رشته تابی از تعلق هست تا در گردنت در پی عیسی عبث پا همچو سوزن می‌کشی) یک سر و گردن بلندست از تو خار این چمن نرگس این افتادگی از چشم روشن می‌کشی سوز پنهانی چو شمع آخر گریبانم گرفت از گریبان سرزند از هر چه دامن می‌کشی می‌فشاند گرد رنگ از بال، طاوس چمن وقت نازک شد اگر خود را به گلشن می‌کشی می‌بری صائب ز هندستان به اصفاهان سخن گوهر خود را ز بی‌قدری به معدن می‌کشی