صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۶۹۰

دانه ما در ضمیر خاک بودی کاشکی یا چو سر زد در زمان دهقان درودی کاشکی آن که آخر سر به صحرا داد بی‌بال و پرم روز اول این قفس را در گشودی کاشکی هر چه از دل می‌خورم از روزیم کم می‌کنند در حریم سینه من دل نبودی کاشکی آن که منع ما ز پرواز پریشان می‌کند فکر آب و دانه ما می‌نمودی کاشکی دست چون افتاد خالی، همت عالی بلاست آنچه دارم در نظر در دست بودی کاشکی تلخی از دریای بی‌گوهر کشیدن مشکل است دیده را هم غمزه‌اش با دل ربودی کاشکی می‌گشاید چشم بر روی تو پیش از آفتاب چشم ما هم طالع آیینه بودی کاشکی لب گشودم، غوطه در اشک پشیمانی زدم گلبن من تا قیامت غنچه بودی کاشکی آن که می‌ریزد به راه آشنایان خار منع سبزه بیگانه را اول درودی کاشکی آینه سطحی است، غور حسن نتواند نمود پیش چشم ما نقاب از رخ گشودی کاشکی آن که درد غیر را پیش از شنیدن چاره کرد شمه‌ای صائب ز درد ما شنودی کاشکی