صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۶۹۲

تابش برق و حیات مختصر باشد یکی جلوه آغاز و انجام شرر باشد یکی تلخی و شیرینی عالم به هم آمیخته است نوش و نیش این جهان مختصر باشد یکی در قناعت می‌شود هر ناگواری خوشگوار خاک پیش مور قانع با شکر باشد یکی دولت بیدار کوته دیدگان روزگار با گرانخوابی به میزان نظر باشد یکی خاکیان بی‌بصیرت بر زمین چسبیده‌اند پیش طفلان مهره گل با گهر باشد یکی با توکل فکر زاد راه کافر نعمتی است توشه و زنار ما را بر کمر باشد یکی هر چه از اندازه بیرون رفت دل را می‌گزد خون فاسد در بدن با نیشتر باشد یکی از گرانباری است کشتی را ز هر موجی خطر ورنه بر کف ساحل و موج خطر باشد یکی نیست از نازک خیالی قسمتم جز پیچ و تاب رشته جان من و موی کمر باشد یکی آخرت را جمع نتوان کرد با دنیای دون خوشه را نشنیده‌ای صائب که سر باشد یکی؟