صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۶۹۹

نیست جز داغ عزیزان حاصل پایندگی خضر، حیرانم چه لذت می‌برد از زندگی بی‌رفیقان موافق آب خوردن سهل نیست خضر هیهات است گردد سبز از شرمندگی از سبکروحان دل روشن گرانی می‌کشد می‌کند آیینه را تاریک آب زندگی برنمی دارد شراکت طبع ارباب طمع خصم درویشان بود سگ از ره گیرندگی بید مجنون در تمام عمر سر بالا نکرد حاصل بی‌حاصلی نبود به جز شرمندگی عذر نامقبول را بر طاق نسیان نه، که نیست مجرمان را عذرخواهی به ز سرافکندگی دیده‌ای کز سرمه توفیق روشن می‌شود صرف عیب خویش دیدن می‌کند بینندگی از طریق کسب نتوان در نظرها شد عزیز گوهر از صلب صدف می‌آورد ار زندگی در لباس ابر باشد تیغ بازی‌های برق در سواد چشم شرم آلود او بازندگی می‌کند مژگان شرم آلود در دل رخنه بیش در نیام این تیغ را افزون بود برندگی می‌کند با مزرع امید صائب کار برق چون ز مقدار ضرورت بیش شد بارندگی