صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۷۰۲

چشم خونبارست ابر نوبهار زندگی آه افسوس است سرو جویبار زندگی نیست غیر از لب گزیدن نقلی این پیمانه را دردسر بسیار دارد میگسار زندگی برگ او از دست افسوس و ثمر باردل است دل منه چون غافلان بر برگ و بار زندگی دیده از روی تائمل باز کن چون عارفان کز نگاهی ریزد از هم پود و تار زندگی می‌برد با خود ز بی‌تابی کمند و دام را در کمند هر که می‌افتد شکار زندگی اعتمادی نیست بر شیرازه موج سراب دل منه بر جلوه ناپایدار زندگی یک دم خوش را هزاران آه حسرت در قفاست خرج بیش از دخل باشد در دیار زندگی باده یک ساغرند و پشت و روی یک ورق چون گل رعنا خزان و نوبهار زندگی از تزلزل بیخودان نیستی آسوده‌اند بر نفس پیوسته لرزد شیشه بار زندگی در شبستان عدم باشد حضور خواب امن نیست جز تشویش خاطر در دیار زندگی چون حباب پوچ از پاس نفس غافل مشو کز نسیمی رخنه افتد در حصار زندگی بارها سر داد بر باد و همان از سادگی شمع گردن می‌کشد از انتظار زندگی دارد از برق سبک جولان طمع استادگی هر که از غفلت دهد با خود قرار زندگی چون نگردد سبز در میدان جانبازان عشق؟ نیست خضر نیک پی گر شرمسار زندگی گر به سختی بیستون گردیده‌ای، چون جوی شیر نرم سازد استخوانت را فشار زندگی مرگ چون موی از خمیر آسان کشد بیرون ترا ریشه گر در سنگ داری در دیار زندگی چون شرر با روی خندان خرده جان کن نثار چند لرزی بر زر ناقص عیار زندگی تا نگردیده است دست از رعشه‌ات بی‌اختیار دست بردار از عنان اختیار زندگی موج آب زندگانی می‌شمارد تیغ را هر که پیش از مرگ شست از خود غبار زندگی می‌تواند شد شفیع روزگاران دگر آنچه صرف عشق شد از روزگار زندگی تا دم صبح قیامت نقش بندد بر زمین هر که افتد از نفس در زیر بار زندگی خاک صحرای عدم را توتیا خواهیم کرد آنچه آمد پیش ما از رهگذار زندگی سبزه زیر سنگ نتوانست قامت راست کرد چیست حال خضر یارب زیر بار زندگی برگ سبزی می‌کند ما بینوایان را نهال بیش از این خشکی مکن‌ای نوبهار زندگی دارد از هر موجه‌ای صائب درین وحشت سرا نعل بی‌تابی در آتش جویبار زندگی