صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۷۱۸

جامه زرین نگردد جمع با سیمین تنی یوسف از چه برنمی آید ز بی‌پیراهنی صبر چون بادام کن بر خشک مغزی‌های پوست جنگ دارد با زبان چرب نان روغنی گوشه چشمی ز غمخواران چو نبود غم بلاست اژدهایی می‌شود هر خار در بی‌سوزنی بی‌دهانی تیره دارد مشرب عیش مرا دود پیچیده است در این خانه از بی‌روزنی رونگردانند از شمشیر صاحب جوهران می‌کند موج خطر بر پشت دریا جوشنی از حنا بستن نگردد پای رفتارش گران هر که چون برگ خزان شد از گلستان رفتنی آدمی را چشم عبرت بین اگر باشد بس است آنچه آمد بر سر ابلیس از ما و منی عشق اگر داری جهان گو سر به سر زنجیر باش صاحب سوهان نیندیشد ز بند آهنی از سیه کاران حدیث تو به جرم دیگرست جامه خود را همان بهتر نشوید گلخنی اشک را در دیده روشندلان آرام نیست ذره می‌رقصد در آن روزن که باشد روشنی همت پیران گشاید کارهای سخت را رخنه در خارا کند تیر کمان صد منی بی‌لباسی دارد از زخم زبان ایمن مرا فارغم از داروگیر خار از بی‌دامنی برنمی دارم نظر از پشت پای خویشتن بس که دیدم صائب از نادیدگان نادیدنی