صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۷۲۰

ای ز رویت برق عالمسوز در هر خرمنی وز نسیم جلوه‌ات هر آتشی را دامنی ای ز رویت در کف هر خار نبض گلشنی هر گلی را در ته دامن چراغ روشنی از رخ اخترفشانت کهکشان هر کوچه‌ای وز خم ابروی تو پر ماه نو هر برزنی هر حبابی را درین دریا ز حسن بیحدت خلوتی با ماه کنعان در ته پیراهنی هر سپندی را ز یاد روی آتشناک تو چون خلیل الله در آتش حضور گلشنی ابر احسان تو آتش را گلستان کرده است در بهشت افتاده هر دیوانه‌ای در گلخنی از فروغ آفتاب لامکان جولان تو حلقه ذکری است گرم از ذره در هر روزنی وحشی دامان صحرای تو هر سرگشته‌ای ماهی دریای بی‌رنگ تو هر سیمین تنی سوزنی دارد ز مژگانت جدا هر رشته‌ای رشته‌ای دارد جدا از طره‌ات هر سوزنی پرتو یکتائیت افتاده بر دیوار و در آفتابی سربرآورده است از هر روزنی ز اشتیاق برق تیغت می‌کشد در هر بهار هر سر خاری درین صحرا چو آهو گردنی جلوه در پیراهن بی‌جرم یوسف می‌کند بر لب دریای غفران تو هر تردامنی جای حیرت نیست اگر کاغذ ید بیضا شود کلک صائب زین غزل گردید نخل ایمنی