صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۷۲۵

تا به کی دل را سیاه از نعمت الوان کنی؟ چند در زنگار این آیینه را پنهان کنی؟ کشتی از دریای خون سالم به ساحل برده‌ای صلح اگر بانان خشک از نعمت الوان کنی می‌توانی خرمنی اندوخت از هر دانه‌ای خرده خود صرف اگر در راه درویشان کنی سرنمی پیچد ز فرمان تو گوی آفتاب از عبادت قامت خود را اگر چوگان کنی عاشقان خون از برای گریه کردن می‌خورند تو ستمگر می‌خوری خون تا لبی خندان کنی از عزیزی می‌شوی فرمانروای ملک مصر صبر اگر بر چاه و زندان چون مه کنعان کنی جوهر ذاتی ترا چون تیغ می‌گردد لباس از لباس عاریت خود را اگر عریان کنی چند از تیغ شهادت جان خود داری دریغ؟ تا به کی ضبط نفس در چشمه حیوان کنی؟ می‌شود از کیمیای صبر درمان دردها چند صائب درد خودآلوده درمان کنی؟