صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۷۳۱

ترک عجب و کبر کن تا قبله عالم شوی سیرت ابلیس را بگذار تا آدم شوی گر چه تلخی، دامن اهل صفایی را بگیر تا مگر شیرین به چشم خلق چون زمزم شوی روی پنهان کن که خار تهمت ابنای دهر می‌درد از هم ترا گر دامن مریم شوی چند باشی در کشاکش، دامن ساقی بگیر تا درین عالم ازین عالم به آن عالم شوی ره به آدم گرچه یک گام است از راه نسب ره ترا بسیار در پیش است تا آدم شوی آنقدر سر از سر زانوی کلفت برمدار تا میان عاشقان سر حلقه ماتم شوی تا غمی حاصل کنند ارباب دل خون می‌خورند تو ستمگر می‌کنی صد حیله تا بی‌غم شوی چون سلیمان قدر دل اکنون نمی‌دانی که چیست آن زمان انگشت می‌خایی که بی‌خاتم شوی در بساط عالم هستی که بیشی در کمی است می‌زنی روزی دو شش صائب که نقش کم شوی