صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۷۴۳

مکن طول امل را پیروی تا پیشوا گردی عنان خود به هر موجی مده تا ناخدا گردی خس و خاشاک ساحل این سخن با موج می‌گوید که در دریا برون آیی اگر بی‌دست و پا گردی درین وادی که هر سو چون خضر آواره‌ای دارد نمی‌گردی بیابان مرگ اگر از خود جدا گردی به قدر آشنایان از سخن بیگانگی داری در بیگانگی زن تا به معنی آشنا گردی به ترک آرزو بر آرزو دل دست می‌یابد برآید مدعاهایت اگر بی‌مدعا گردی به دنبال هوای دل ز غفلت می‌روی، اما به جان خواهی رسیدن زین سفر روزی که واگردی درین درگاه سعی هیچ کس ضایع نمی‌ماند به قدر آنچه فرمان می‌بری فرمانروا گردی تجلی تیغ بازی می‌کند در هر سر سنگی به گرد طور تا کی در تمنای لقا گردی؟ مسمای کسی خوب است با اسمش یکی باشد تو با این نام، صائب تا به کی گرد خطا گردی؟