صائب تبریزی | دیوان اشعار | قصاید | شماره ۴۵ - در مدح نواب خواجه ابوالحسن تربتی پدر ظفرخان

اقبالمند آن که به تأیید کردگار در زیر پا نظر کند از اوج اعتبار تعمیر آب و گل نکند چون فروتنان بر گرد خود ز لشکر دلها کشد حصار آب را به حرف خواهش اگر آشنا کند غیر از رضای خلق نخواهد ز کردگار شهباز دلربای سخاوت به روی دست در پهن دشت سینه مردم کند شکار کارش بود ضعیف نوازی چو کهربا بر خرمن کسی نشود ابر شعله بار سعیش همیشه صرف شود در رضای خلق جز کار حق شتاب نورزد به هیچ کار بال همای معدلتش سایه افکند نگذارد آفتاب کند رنگ گل افگار در بزم چون نسیم سبکروح سر کند در رزم همچو کوه بود پایش استوار نگذارد اقویا به ضعیفان ستم کنند بندد زبان شعله گستاخ را به خار چون نخل پرشکوفه خورد سنگ اگر به فرق با جبهه گشاده چو گل زر کند نثار هر روز از غریب نوازی روان کند چندین غریب کامروا را به هر دیار کشتی شکسته‌ای اگر افتد به بخت او چندین سفینه گوهر رحمت کند نثار چون گل دهد به خنده رنگین جواب، اگر بر دل چو غنچه نیش خورد از زبان خار قفل گرفتگی نبود بر جبین او چون صبح خنده روی برآید به روز بار از باده غرور نگردد سیاه مست تا شیشه نشکند به سرش خشکی مار صد لعل آتشین اگر افتد به دست او در یک نفس به باد دهد چون زر شرار غافل ز یاد حق نشود از هجوم خلق باشد میان بحر و زند سیر بر کنار سرچشمه خضر بود از خلق ترزبان سد سکندری بود از عهد استوار دنیا نیایدش به نظر باشکوه دین سجاده مسندش بود و سبحه دستیار یکسان به خاص و عام بتابد چو آفتاب بر خاره سنگ لاله فشاند چو نوبهار صائب بگو صریح که این گل ز باغ کیست پیچیده چند حرف توان گفت غنچه وار؟ در گلشنی که این همه گل جوش کرده است مصداق این صفات که باشد به روزگار؟ نواب خواجه بوالحسن آن بحر بی‌کنار آن رحمت مجسم و آن معنی وقار با نیک و بد چو آینه صاف است باطنش ننشسته است بر دل موری ازو غبار در طبعش انقلاب نباشد به هیچ باب چون آب گوهرست ستاده به یک قرار باشد نظام ملک به رای متین او بی‌او نظام پا ننهد در میان کار در چشم همتش نبود قدر سیم را آید به چشم شعله کجا خرده شرار؟ حیران طاق ابروی محراب طاعت است روی توجهش نبود سوی هیچ کار یک نقطه دروغ نرانده است بر ورق در دودمان خامه او نیست خال عار بی‌باد پا نماند کس از باد دستیش شد تا گل پیاده به طرف چمن سوار دلهای مضطرب شده را اوست چاره جوی سیماب را به دست نوازش دهد قرار روی دلش بود به خدا هر کجا که هست معمار رو به قبله بنا کرده این دیار قدر سخن شناس خدیو از روی لطف گوشی به داستان من دلشکسته دار شش سال بیش رفت که از اصفهان به هند افتاده است توسن عزم مرا گذار در سایه حمایت سرو ریاض تو آسوده بوده‌ام ز ستم‌های روزگار محسود روزگار، ظفرخان که همچو او دریادلی نشان ندهد چشم روزگار گویا دعای خیر پدر در پی تو بود کایزد ترا چنین پسری داد کامگار هفتاد ساله والد پیری است بنده را کز تربیت بود به منش حق بی‌شمار آورده است جذبه گستاخ شوق من از اصفهان به اگره ولاهورش اشکبار زان پیشتر کز اگره به معموره دکن آید عنان گسسته‌تر از سیل نوبهار این راه دور را ز سر شوق طی کند با قامت خمیده و با پیکر نزار دارم امید رخصتی از آستان تو ای آستانت کعبه امید روزگار مقصود چون ز آمدنش بردن من است لب را به حرف رخصت من کن گهر نثار با جبهه‌ای گشاده‌تر از آفتاب صبح دست دعا به بدرقه راه من برآر