صائب تبریزی | دیوان اشعار | متفرقات | شماره ۱۱۴

مرا گشایش خاطر ز دامگاه بلاست کمند وحدت من چارموجه دریاست گره ز کار کریمان گشاده گردد زود حباب نیم نفس بار خاطر دریاست گریختیم به خاک از سپهر و غافل ازین که خاک، تخته مشق محرران قضاست