صائب تبریزی | دیوان اشعار | متفرقات | شماره ۱۳۲

ارباب حیا را لب نانی ز جهان نیست روزی ز دل خود خورد آن را که زبان نیست (یاری که نگیرد دلش از دوری منزل در وادی تجرید به جز ریگ روان نیست)