صائب تبریزی | دیوان اشعار | متفرقات | شماره ۱۶۶

از پسته تو شور ملاحت چکیده است صبح صباحت از گل رویت دمیده است یارب ز چشم زخم خمارش نگاه دار باغ از بنفشه سرمه مستی کشیده است