صائب تبریزی | دیوان اشعار | متفرقات | شماره ۱۷۷

رخسار تو شاداب‌تر از لاله طورست شبنم گل سیراب ترا دیده شورست بسیار به از صحبت ابنای زمان است در مشرب من، خلوت اگر خلوت گورست خواری ز طمع دور نگردد که عصاکش هر چند که در پیش بود پیر و کورست