صائب تبریزی | دیوان اشعار | متفرقات | شماره ۲۲۵

خطش خورشید را در دامگاه هاله می‌آرد رخ او جام می‌را در لباس لاله می‌آرد نه از تیشه است کوه بیستون را ناله و زاری شکوه حسن شیرین سنگ را در ناله می‌آرد