صائب تبریزی | دیوان اشعار | متفرقات | شماره ۲۶

رخنه در سنگ کند ناخن اندیشه ما پنجه در پنجه الماس کند تیشه ما باده روح در او نشأه ماتم بخشد مگر از سنگ مزارست گل شیشه ما