صائب تبریزی | دیوان اشعار | متفرقات | شماره ۲۸۴

صفای عارضش ته جرعه بر مهتاب می‌ریزد لبش بیهوشدارو در شراب ناب می‌ریزد نمی‌دانم چه خصمی با نوای بلبلان دارد که شبنم هر سحر در گوش گل سیماب می‌ریزد