صائب تبریزی | دیوان اشعار | متفرقات | شماره ۳۱۴

عیب در چشم و دل پاک هنر می‌گردد کف بی‌مغز درین بحر گهر می‌گردد چون کند عاشق بی‌تاب عنانداری خود؟ کز نشیب آب به پابوس تو برمی گردد!