صائب تبریزی | دیوان اشعار | متفرقات | شماره ۳۳۹

دو دل شوم چو به زلفش مرا نگاه افتد چو رهروی که رهش بر سر دو راه افتد فروتنی است برازنده از سرافرازان که خوشنماست شکستی که بر کلاه افتد