صائب تبریزی | دیوان اشعار | متفرقات | شماره ۳۸۳

می‌خرامید و صبوح از می‌بی غش زده بود لاله‌ای بود که سر از دل آتش زده بود ای مه عید کجا گم شده بودی دیروز؟ که کمان ابروی من دست به ترکش زده بود