صائب تبریزی | دیوان اشعار | متفرقات | شماره ۳۹۰

چندان که ممکن است کسی مردمی کند دم را چرا علم کند و کژدمی کند؟ نان جوی به سفره هر کس که هست ازوست آدم زبان خویش اگر گندمی کند طوفان نوح، کودک دریا ندیده‌ای است جایی که آب دیده ما قلزمی کند