صائب تبریزی | دیوان اشعار | متفرقات | شماره ۳۹۲

در خشت خم به چشم حقارت نظر مکن خورشید ساغر از لب این بام شد بلند پرواز مرغ بسمل ازو بیشتر مخواه بال و پری که در شکن دام شد بلند