صائب تبریزی | دیوان اشعار | گزیده غزلیات | غزل شماره ۱۰

گر قابل ملال نیم، شاد کن مرا ویران اگر نمی‌کنی آباد کن مرا حیف است اگر چه کذب رود بر زبان تو از وعده دروغ، دلی شاد کن مرا پیوسته است سلسله خاکیان به هم بر هر زمین که سایه کنی، یاد کن مرا شاید به گرد قافله بیخودان رسم ای پیر دیر، همتی امداد کن مرا گشته است خون مرده جهان ز آرمیدگی دیوانه قلمرو ایجاد کن مرا بی‌حاصلی ز سنگ ملامت بود حصار چون سرو و بید ازثمر آزاد کن مرا دارد به فکر صائب من گوش عالمی یک ره تو نیز گوش به فریاد کن مرا