صائب تبریزی | دیوان اشعار | گزیده غزلیات | غزل شماره ۱۲۵

ما رخت خود به گوشه عزلت کشیده‌ایم دست از پیاله، پای ز صحبت کشیده‌ایم مشکل به تازیانه محشر روان شود پایی که ما به دامن عزلت کشیده‌ایم گردیده است سیلی صرصر به شمع ما دامان هر که را به شفاعت کشیده‌ایم صبح وطن به شیر مگر آورد برون زهری که ما ز تلخی غربت کشیده‌ایم گردیده است آب دل ما ز تشنگی تا قطره‌ای ز ابر مروت کشیده‌ایم آسان نگشته است بهنگ، ساز ما یک عمر گوشمال نصیحت کشیده‌ایم بوده است گوشه دل خود در جهان خاک جایی که ما نفس به فراغت کشیده‌ایم صائب چو سرو و بید ز بی‌حاصلی مدام در باغ روزگار خجالت کشیده‌ایم