صائب تبریزی | دیوان اشعار | گزیده غزلیات | غزل شماره ۱۸۰

دایم ستیزه با دل افگار می‌کنی با لشکر شکسته چه پیکار می‌کنی؟ ای وای اگر به گربه خونین برون دهم خونی که در دلم تو ستمکار می‌کنی شرمنده نیستی که به این دستگاه حسن دل می‌بری ز مردم و انکار می‌کنی؟ یوسف به خانه روی ز بازار می‌کند هر گه ز خانه روی به بازار می‌کنی چشم بدت مباد، که با چشم نیمخواب بر خلق ناز دولت بیدار می‌کنی یک روز اگر کند ز تو آیینه رو نهان رحمی به حال تشنه دیدار می‌کنی رنگ شکسته را به زبان احتیاج نیست صائب عبث چه درد خود اظهار می‌کنی؟