صائب تبریزی | دیوان اشعار | گزیده غزلیات | غزل شماره ۳۸

موج شراب و موجه آب بقا یکی است هر چند پرده‌هاست مخالف، نوا یکی است خواهی به کعبه رو کن و خواهی به سومنات از اختلاف راه چه غم، رهنما یکی است این ما و من نتیجه بیگانگی بود صد دل به یکدگر چو شود آشنا، یکی است در چشم پاک بین نبود رسم امتیاز در آفتاب، سایه شاه و گدا یکی است بی‌ساقی و شراب، غم از دل نمی‌رود این درد را طبیب یکی و دوا یکی است از حرف خود به تیغ نگردیم چون قلم هر چند دل دو نیم بود، حرف ما یکی است صائب شکایت از ستم یار چون کند؟ هر جا که عشق هست، جفا و وفا یکی است