صائب تبریزی | دیوان اشعار | گزیده غزلیات | غزل شماره ۵۵

تا به کی درخواب سنگین روزگارم بگذرد زندگی در سنگ خارا چون شرارم بگذرد چند اوقات گرامی همچو طفل نوسواد در ورق گردانی لیل و نهارم بگذرد؟ بس که ناز کارنشناسان ملولم ساخته است دست می‌مالم به هم تا وقت کارم بگذرد بار منت بر نمی‌تابد دل آزاده‌ام غنچه گردم گر نسیم از شاخسارم بگذرد با خیال او قناعت می‌کنم، من کیستم تا وصالش در دل امیدوارم بگذرد؟ من که چون خورشید تابان لعل سازم سنگ را از شفق صائب به خون دل مدارم بگذرد