صائب تبریزی | دیوان اشعار | گزیده غزلیات | غزل شماره ۸۸

شرح دشت دلگشای عشق را از ما مپرس می‌شوی دیوانه، از دامان آن صحرا مپرس نقش حیران را خبر از حالت نقاش نیست معنی پوشیده را از صورت دیبا مپرس عاشقان دورگرد آیینه‌دار حیرتند شبنم افتاده را از عالم بالا مپرس حلقه بیرون در از خانه باشد بی‌خبر حال جان خسته را از چشم خونپالا مپرس برنمی‌آید صدا از شیشه چون شد توتیا سرگذشت سنگ طفلان از من شیدا مپرس چون شرر انجام ما در نقطه آغاز بود دیگر از آغاز و از انجام کار ما مپرس گل چه می‌داند که سیر نکهت او تا کجاست عاشقان را از سرانجام دل شیدا مپرس پشت و روی نامه ما، هر دو یک مضمون بود روز ما را دیدی، از شبهای تار ما مپرس نشاه می‌می‌دهد صائب حدیث تلخ ما گر نخواهی بیخبر گردی، خبر از ما مپرس