صائب تبریزی | دیوان اشعار | گزیده غزلیات | غزل شماره ۹

سودا به کوه و دشت صلا می‌دهد مرا هر لاله‌ای پیاله جدا می‌دهد مرا باغ و بهار من نفس آرمیده است بیماری نسیم، شفا می‌دهد مرا سیرست چشم شبنم من، ورنه شاخ گل آغوش باز کرده صلا می‌دهد مرا آن سبزه‌ام که سنگدلی‌های روزگار در زیر سنگ نشو و نما می‌دهد مرا در گوش قدردانی من حلقه زرست هر کس که گوشمال بجا می‌دهد مرا استادگی است قبله نما را دلیل راه حیرت نشان به راه خدا می‌دهد مرا این گردنی که من چو هدف برکشیده‌ام صائب نشان به تیر قضا می‌دهد مرا