صافیة
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
صافیة. [ ی َ ] (ع ص ) تأنیث صافی .
صافیة. [ ی َ ] (اِخ )ناحیتی بوده است در بغداد به روزگار خلیفة الراضی باللّه عباسی . (اخبار الراضی باللّه و المتقی ص ٦٧).
صافیة. [ ی َ ] (اِخ ) شهرکی بوده است نزدیک دیر قُنّی ̍ در اواخر نهروان نزدیک نهروان مشرف بر دجله و با نهروان ویران شد و آثار دیوارهای آن تا امروز باقی است . (معجم البلدان ).