صالحانی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
صالحانی . [ ل ِ ] (اِخ ) محمدبن علی بن ابراهیم صالحانی واعظ، مکنی به ابی ذر. او از ابوالشیخ اصفهانی و ابوالحسین عصفری و از وی حفید او ابوبکرمحمدبن علی بن ابی ذر صالحانی روایت کند. (الانساب ).
صالحانی . [ ل ِ ] (اِخ ) محمدبن علی بن ابی ذر صالحانی، مکنی به ابی بکر. رجوع به محمدبن علی بن ابی ذر شود.
صالحانی . [ ل ِ ] (اِخ ) ابن انطون بن عبداﷲ صالحانی یسوعی دمشقی . صاحب معجم المطبوعات گوید: مولد وی بسال ١٨٤٨ م . و هم اکنون (١٩٢٨) زنده است . او راست : رنات المثالث و المثانی که منتخباتی است از کتاب اغانی چ بیروت ١٨٨٨ م . ظرائف فکاهات فی اربع حکایات با مقدمه ای به فرانسه چ مطبعه ٔ یسوعیین (١٨٩٠ م .). ملحق دیوان اخطل چ ١٩٠٩ م . و نیز تاریخ مختصرالدول ابن عبری و کتاب الف لیلة و دیوان اخطل و نقائض جریر و اخطل را منقح و طبع کرده است . (معجم المطبوعات ستون ١١٨٩).