صایحانی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
صایحانی . [ ی ِ ] (اِخ ) ابراهیم . ملقب به برهان الدین و مکنی به ابواسحاق . وی یکی از بزرگان فقهای حنفیه است . در قاهره از حسن مقدس و دیگر دانشمندان کسب علم کرد و از ریاضی و فلک نیز مطلع بود. او راست : رساله در ربع مقنطر، و رساله ٔ عروضیه، و شرح فرائض ابن شحنه . وی به سال ١١٩٧ هَ . ق . در دمشق درگذشت . (ریحانة الادب از قاموس الاعلام ج ١ ص ٥٧٥).