صاید
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
صاید. [ ی ِ ] (اِخ ) نام کعب بن شراحیل است از بطن همدان . رجوع به صائدی و رجوع به الانساب سمعانی شود.
صاید. [ ی ِ ] (ع ص ) نعت فاعلی از صید است : رفت و دانه خورد و اندر دام ماند صایدش کشت و بخورد و کام راند. (مثنوی ). رجوع به صائد...شود.