صبی
/vâže/
فرهنگ فارسی معین
(صَ یّ) [ ع. ] (اِ.) کودک، پسر بچه. ج. صبیان.
(صَ با) [ ع. ] (مص ل.) ۱- کار بچگانه کردن. ۲- با کودکان بازی کردن. ۳- به کودکی میل کردن.
(ص با) [ ع. ] ۱- (مص ل.) میل کردن به سوی جوانی و کودکی و بازی. ۲- (اِمص.) کودکی، طفلی، طفولیت.