صب
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
صب . [ ص َب ب ] (ع مص ) ریختن . ریختن آب و افشاندن آن . قوله تعالی : انا صببنا الماء صباً (قرآن ٢٥/٨٠). ◄ توسعاً، رسیدن مصیبت . فرود آمدن بلا و نازله : صبت علی مصائب لو انها صبت علی الایام صرن لیالیا. (منسوب به فاطمه (ع )).