صدف فلک

صدف فلک . [ ص َ دَ ف ِ ف َ ل َ ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب ) کنایت از فلک الافلاک است که فلک اعظم باشد. (برهان ) (انجمن آرای ناصری ). ◄ آفتاب . ◄ ماه . ◄ (اِخ ) شکلی را گویند در جانب شمال از پنج ستاره ٔ بنات النعش و سه ستاره ٔ دیگر که بصورت صدفی بنماید و نقطه ٔ قطب در میان آن واقع است . (برهان ) : پیش که غمزه زن شود چشم ستاره ٔ سحر بر صدف فلک رسان خنده ٔ جام گوهری . خاقانی . رجوع به صدف شود.