صدفة
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
صدفة. [ ص َ دَ ف َ ] (ع اِ) فرورفتگی است در وسط لاله ٔ گوش و این فرورفتگی بمجرای گوش منتهی می گردد. (کالبدشناسی هنری تألیف نعمت اﷲ کیهانی ص ١٤٢). اندرون گوش . (مهذب الاسماء). مَحارَة. صدفة. [ ص َ دَ ف َ ] (ع اِ) واحد صدف است . (منتهی الارب ). ◄ وزنی است از اوزان و بر دو نوع است، صدفة الکبیرة و هی اربعة عشر شامونات (ظاهراً سامونات ) و صدفة الصغیرة و هی ست ّ شامونات و قیل سبع شامونات . (بحر الجواهر).