صدمة

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

صدمة. [ ص َ م َ ] (ع اِ) مصیبت . (منتهی الارب ). و فی الحدیث : الصبر عند الصدمة الاولی ؛ ای الصبر یحمد عند اول الرزیة. (منتهی الارب ). ◄ آسیب . گزند : آسودگی مجوی که از صدمه ٔ اجل کس را نداده اند برات مسلمی . ؟ رجوع به صدمت شود. ◄ (اِمص ) برکندگی . (منتهی الارب ). آزردگی . ◄ (مص ) سخت زدن . (مقدمه ٔ لغت میرسید شریف ). رجوع به صدمت شود. ◄ یکبار راندن . (منتهی الارب ). ◄ یک نوبت کوفتن دو چیز با هم . (غیاث اللغات ). ◄ آسیب رساندن . (غیاث اللغات ). رجوع به صدمت شود.

مترادف‌ها و واژه‌های مرتبط

آزار، آسیب، جراحت، خدشه، زیان، ضرر، گزند، لطمه، مضرت برخورد، شتم، شوک عیب، نقص