صدیک

صدیک . [ ص َ ی َ ] (عدد کسری اِ مرکب ) یک قسمت از صد قسمت . سانتیم . یکصدم . یکی از صد : رودکی استاد شاعران جهان بود صدیک از وی توئی کسائی پرگست . کسائی مروزی . نبد لشکرش زآن ما صدیکی نخست از دلیران او کودکی . فردوسی . همی خورد بهمن ز گور اندکی ز رستم نبد خوردنش صدیکی . فردوسی . نه صدیک از آن سیم در هیچ کوه نه ده یک از آن زرّ در هیچ کان . فرخی . صدیک ز مدح او نشود گفته گر در دهان هزار زبان باشد. مسعودسعد. صدیک از آنکه تو بکمین شاعری دهی از بلعمی بعمری نگرفت رودکی . سوزنی . گر ز غمم صدیکی شرح دهم پیش کوه آه دهد پاسخم کوه بجای صدا. خاقانی .