صرعة
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
صرعة. [ ص ِ ع َ ] (ع مص ) نوعی از افتادن . و منه المثل : سوء الاستمساک خیر من حسن الصرعة و یروی بالفتح بمعنی المرة.
صرعة. [ ص َ ع َ ] (ع اِ) حالت چیزی . ◄ (مص ) یکبار افکندن . (منتهی الارب ).
صرعة. [ ص ُ رَ ع َ ] (ع ص ) آنکه او مردم را بسیار اندازد. (منتهی الارب ). اعظم رجل فی الخلق لأنه یغلب نفسه عند الغضب و یقهرها و هو اکبر نصر یفوز به المرء اذا تمکن من البلوغ الیه . (نشوء اللغة العربیة ص ٨٦).