صرقاعة

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

صرقاعة. [ ص ِ ع َ ] (ع اِ) المقلاع . طرف فلاخن که بانگ کند. (منتهی الارب ). طرفه الذی یصوت عند نفضه فی الهواء. (اقرب الموارد).