صفیح
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
صفیح . [ ص َ ] (ع ص، اِ) آسمان یا آسمان بالائین . (منتهی الارب ). ◄ روی پهناور از هر چیزی . (منتهی الارب ). وجه کل شی ٔ عریض . (اقرب الموارد). ◄ پوست روی . (مهذب الاسماء). ◄ تخته ٔ در. ج، صفایح . ◄ سنگ پهن . (مهذب الاسماء).