صمدیت

صمدیت . [ ص َ م َ دی ی َ ] (ع مص جعلی، اِمص ) بزرگی و بی نیازی و پاک شدن از عادات حیوانی . (غیاث اللغات ). ◄ خدائی . الوهیت : توفیق اتمام آن از حضرت صمدیت خواهم . (تاریخ بیهقی چ ادیب ص ٨٩). ملک صمدیت را چه سود و زیان دارد گر حافظ قرآنی ور عابد اصنامی . سعدی . ♦ تجلی صمدیت ؛ حالی از حالات صوفیه که در آنجا احتیاج با کل از سالک برمی خیزد. (نفحات الانس ).