صندل باف

صندل باف . [ ص َ دَ ] (اِ مرکب ) این لغت چند بار در دیوان البسه ٔ نظام قاری آمده و مصحح در فهرست لغات آن را جز لغات لاینحل و مشتبه دیوان البسه یاد کرده است : گه حصیری گشاد و صندل باف گاه ترغو و قیف و لاکمخا. نظام قاری (دیوان البسه ص ٢١). همچو صندل باف مفتون گشته ام بر روی صوف آن عقوبت بس که ارمک دید در پهلوی صوف . نظام قاری (دیوان البسه ص ٨٨). و امرای ارمک و صوف و سقرلاط و دیبا و اطلس چون فراویز صندل باف گرد خود برآورد و رأی می زدند... (دیوان البسه ص ١٥٠).ظاهراً قسمی پارچه است .