صندل
/vâže/
فرهنگ فارسی معین
(صَ دَ) [ فر. ] (اِ.) نوعی کفش بنددار تابستانی.
(~.) [ معر. ] (اِ.) درختی کوچک بومی هند که از قطعات ضخیم چوب آن وسایل چوبی میسازند. نمونههایی از این گیاه از راه ارتباط با ریشه و حتی ساقه گیاهان گوناگون بخشی از دوره زیستی خود را به حالت انگلی میگذرانند.